شعر سبا - انسان

«شعر سبا :  انسان »

خلقت انسان بود رازی عجیب                    عقل و دانش ، اختیارش شد نصیب

خالق از روح خودش در او دمید                  در زمانی بس نکو  آمد پدید *

گر فروشد جان به شیطان رجیم                   او شود مغضوب یکتای رحیم

او شود دُردانه حق در زمین                        گر کُند ترک گناه و کبر و کین **

آفرینش در وجودش شد کمال                      پس نشاید او کُند جنگ و جدال     

او بباید دل کند از جاه و مال                           تا نشیند بر دلش ، گرد ملال

زندگانی بهر او یک تحفه شد                      بعد مرگش ، کار نیکش چاره شد

 

* اشاره به آیه « خلق الانسان فی احسن تقویم » سوره التین

**کین = کینه و دشمنی

 

 

 

/ 0 نظر / 54 بازدید