گنجینه سبا

قسم به آنان که نیکو نشر می هند و قسم به حق آنان که ( به حکم خدا ، راه هدایت را از ضلالت ممتاز کرده و بین حق و باطل را بر خلق ) کاملا جدا می کنند ، سوره مرسلات ، آیات 3 و 4

شعر استاد شهریار - همای رحمت
ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/٧  کلمات کلیدی: شعر ، استاد شهریار
« استاد شهریار - همای رحمت »
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را             
                                                    که به ما  سوا  فکندی همه سایه ی هما را
دل اگر خدا شناسی ، همه در رخ علی بین             
                                                       به علی شناختم من ، به خدا قسم خدا را
 
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند                    
                                                      چو علی گرفته باشد سر چشمه ی بقا را
 
مگر ای سحاب رحمت ، تو بباری ار نه دوزخ        
                                                      به شرار قهر سوزد همه جان ما  سوا  را
 
برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن           
                                                        که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا  را
 
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من          
                                                       چو اسیر تست اکنون ، به اسیر کن مدارا
 
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب               
                                                         که علم کند به عالم شهدای کربلا را
 
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان             
                                                      چو علی که می تواند که به سر برد وفا  را
نه خدا توانمش خواند ، نه بشر توانمش گفت         
                                                          متحیرم چه نامم ، شه ملک لا فتی را

به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت   
                                                          که ز کوی او غباری به من آر ، توتیا را
 
به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت                    
                                                          چو پیامها سپردم همه سوز دل ، صبا را
 
چو توئی قضای گردان به دعای مستمندان           
                                                           که ز جان ما بگردان ، ره آفت قضا را
 
چه زنم چو نای هر دم ، ز نوای شوق او دم            
                                                         که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را
 
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی                                                                                                                 به پیام آشنائی بنوازد آشنا را

 ز نوای مرغ یا حق ، بشنو که در دل شب
                                           غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا